Ik was ook onbekend met de Japanse wijnbes, jij waarschijnlijk ook. Je komt hem namelijk in de supermarkt niet zo snel tegen, maar je vindt hem wel terug in menig moestuintje. Ik heb sinds 4 jaar een moestuin met mijn moeder en daar vonden we hem terug. De Japanse wijnbes is familie van de braam en framboos. Dat is hem ook wel aan te zien: hij heeft precies de vorm van deze vruchten, maar dan een andere kleur. Hij is superlekker.
Deze plant houdt van een zonnige of halfschaduwrijke plek met een vruchtbare en goed doorlatende grond. Hij is niet zo dol op kleigrond, maar je kunt het wel proberen. Je kunt hem zowel in de volle grond als in en pot kweken. Hij wordt graag bewaterd, vooral tijdens droge zomers. Deze plant kan goed tegen koude temperaturen, dus kan prima overwinteren. De Japanse wijnbes is zelfbestuivend en dus onafhankelijk van insecten. Niettemin zijn onze harige vriendjes – de hommels en de bijen – er wel dol op als hij in bloei staat. Op deze manier bevorderen ze natuurlijk de bestuiving wel.
Je kunt hem net als bramen en frambozen heel goed langs een muur laten groeien door een draad te spannen waar je hem aan vastbindt. Hij groeit vrij snel dus begeleid hem goed. Dit vergemakkelijkt ook het afhalen van de vruchtjes als ze rijp zijn. Hij heeft stekeltjes die wat harig overkomen. Als je de bessen geoogst hebt, kun je de takken afknippen tot de grond; er groeien, net als bij de braam, vanzelf weer nieuwe takken voor het volgende jaar aan. Hij kan wel 2 meter hoog worden!
Het leuke aan de bloei van de Japanse wijnbes is, dat na de bloei met witroze bloemetjes er zich een grappig harig pakketje vormt waarin de knalrode vrucht kan groeien. Als ze rijp zijn, dan piept het vruchtje tevoorschijn. Ze groeien in trosjes bij elkaar. Als je ze plukt, voelen ze wat kleverig aan, maar dat is weg na het wassen. Rond half juli kan de oogst overvloedig voorkomen, een fijn resultaat dus.
De Japanse wijnbes komt, zoals de naam al aangeeft, van oorsprong uit Azië. Met name uit Noord-China, Japan en Korea. In de 18e eeuw werd de plant in Europa voor het eerst in Frankrijk gezien. Het was een best populaire plant, want hij ziet er mooi uit en heeft natuurlijk van die heerlijke en gezonde bessen.
Doordat de Japanse wijnbes veel minder bekend is dan de veel bekendere braam en framboos, is er weinig informatie terug te vinden over de voedingswaarde. Wat er te vinden is zegt het volgende:
Per 100 gram
Braam per 100 gram kcal 57, vezels, 3,9 gram, rijk aan luteïne (carotenoïden antioxidant), B11, E en K en diverse mineralen.
Framboos per 100 gram 57 kcal, 2,5 gram vezels, minder luteïne dan braam, maar diverse carotenoïden aanwezig, veel vitamine C en diverse mineralen.
Je ziet dus dat er veel gelijkenis is. Het is al bekend dat antioxidanten – waar o.a. vitamine C en luteïne onder vallen – veel gezondheidsvoordelen hebben. Zo zijn ze goed voor het immuunsysteem, kunnen ze helpen bij ontstekingen, ondersteunen ze de spijsvertering en verlagen ze het cholesterolgehalte. Tot op heden zijn er helaas weinig wetenschappelijke studies gedaan naar de Japanse wijnbes. Dus we kunnen er nog niet megaveel over zeggen.
In Amerika is de Japanse wijnbes een soort die een probleem vormt voor andere vegetatie. Hij wordt daar gezien als een invasieve soort, dus een soort die andere plantensoorten verdrijft. Dat is uiteraard wat minder mooi. Hier in Nederland is hij daarvoor nog niet bekend genoeg.
"*" geeft vereiste velden aan
Zij maken de beste natuurgeneeskundige middelen voor je geliefde dier. Oerkracht uit de natuur voor grote en kleine huisdieren.
