Adèle Bloemendaal bezong jaren geleden in het lied ‘De vleselijke woning’ de metafoor van het oud worden. “Als de balken gaan verzakken – Het behang dat bladdert af – Als de deurscharnieren piepen – Zwijgt de huisbaas als het graf – Last van tocht, last van lekkage etc.” Ze bezingt alle gebreken van het lichaam, dat we als ‘woning’ te huur hebben. Onze huurprijs stijgt flink als we roest en slijtage weten te voorkomen. Hoe houden we ons lichaam “bewoonbaar”? Er wordt volop onderzoek naar gedaan. Het mysterie van de opmerkelijke vitaliteit móet worden ontrafeld…